Bahtiyar Vahabzade'den Bir Şiir

Türkçe'nin yaşayan en büyük şairi toprağa verildi. Böyle duyurdu gazeteler Vahabzade'nin ölümünü dünyaya. Böyle bildirdi sevenlerine acı haberi televizyonlar. Vahabzade bedenen ayrılsada aramızdan ruhen asla ayrılmayacak ve onun ruhu Türk dünyası üzerinde olduğu müddetçe Türkler her zaman bahtiyar olacak. Ne yazık ki ömrü şiirleri kadar uzun olmadı. Sevenlerini öksüz bırakıp gitti. Gitti ama şiirlerini miras olarak Bıraktı sevenlerine. Şiirlerinde fikirlerini bir dantel gibi ören şairden bir şiir paylaşmak istiyorum sizlere...



Ana Dili

Dil açanda ilk defa 'ana' söylerik biz
'Ana dili' adlanır bizim ilk dersliyimiz
İlk mahnımız laylanı anamız öz südüyle
İçirir ruhumuza bu dilde gile-gile.

Bu dil - bizim ruhumuz, eşgimiz, canımızdır,
Bu dil - birbirimizle ehdi-peymanımızdır.
Bu dil - tanıtmış bize bu dünyada her şeyi
Bu dil - ecdadımızın bize goyup getdiyi
En gıymetli mirasdır, onu gözlerimiz tek
Goruyub, nesillere biz de hediyye verek.

Bizim uca dağların sonsuz ezemetinden,
Yatağına sığmayan çayların hiddetinden,
Bu torpağdan, bu yerden,
Elin bağrından gopan yanığlı neğmelerden,
Güllerin renglerinden, çiçeklerin iyinden,
Mil düzünün, Muğanın sonsuz genişliyinden,
Ağ saçlı babaların aglından, kâmalından,
Düşmen üstüne cuman o gıratın nalından
Gopan sesden yarandın.
Sen halgımın aldığı ilk nefesden yarandın.

Ana dilim, sendedir halgın aglı, hikmeti,
Ereb oğlu Mecnunun derdi sende dil açmış.
Üreklere yol açan Füzulinin sen'eti,
Ey dilim, gudretinle dünyalara yol açmış.
Sende menim halgımın gahramanlığla dolu
Tarihi verağlanır.

Sende neçe min illik menim medeniyyetim
Şan-şöhretim sahlanır.
Menim adım, sanımsan,
Namusum, vicdanımsan!
Milletlere halglara halgımızın adından
Mehebbet destanları yaradıldı bu dilde.


Bu dil - tanıtmış bize bu dünyada her şeyi
Bu dil - ecdadımızın bize goyup getdiyi
En gıymetli mirasdır, onu gözlerimiz tek
Goruyub, nesillere biz de hediyye verek.

Bahtiyar Vahabzade
Asım Aslandil